Αμπέλι β , vigneto b, vignoble b, mahastian b, weinberg b, vinamar jaistandus b, vinbergxardenon b, vinya b, vinograd b, vinea b, vynuogynas b, vinja b, wijngaard b, viinitarha b, winnica b, vinha b, vie b, vinice b

Ο πάντα ανήσυχος Μακεδόνας οινοποιός, εγγονός φημισμένου ρακιντζή της Κωνσταντινούπολης, μας αφηγείται την ιστορία του…

ΤΗΣ ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΕΠΤΑΚΟΙΛΗ, ΦΩΤΟ: Α. ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Η αφήγησή του -και είναι απολαυστική- ξεκινάει από τους οθωμανικούς οντάδες, όπου έπιναν τη φημισμένη ρακή που έφτιαχνε ο συνονόματος παππούς του, και φτάνει στο σήμερα, στα αμπέλια της Οσσας, στο όμορφο Κτήμα του, στα δημοφιλή κρασιά και τα γλυκόπιοτα αποστάγματα που παράγει – ούζο και τσίπουρο. «Σαράντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη μέρα που αποφάσισα να γίνω αμπελουργός και οινοποιός. Σαν να ήταν χθες… Καμιά φορά κοιτάζω πίσω και αναρωτιέμαι πώς κατάφερα να μάθω και να κάνω τόσα πράγματα. Είμαι τυχερός. Δημιούργησα τον προσωπικό μου παράδεισο». Από τη Σηλυβρία της Κωνσταντινούπολης στη Θεσσαλονίκη, ακολουθούμε τη συναρπαστική ιστορία της οικογένειας του Ανέστη Μπαμπατζιμόπουλου, ενός πληθωρικού και δημιουργικού ανθρώπου, ενός οινοποιού που θεωρείται πλέον «δάσκαλος» για τις νεότερες γενιές.

Πότε άρχισαν οι Μπαμπατζιμόπουλοι να ασχολούνται με την οινοποιία;

Από τα μέσα του 19ου αιώνα. Ο παππούς μου ήταν φημισμένος ρακιντζής στην Κωνσταντινούπολη. Είχε ιδιόκτητους αμπελώνες στους Δελιώνες Σηλυβρίας – περισσότερες από 850.000 ρίζες! Το 1875 ίδρυσε την εταιρεία Μπαμπατζίμ. Παρήγε κρασιά που εξήγε στη Ρωσία και την Αυστρία. Ομως, είχε μεγάλες φιλοδοξίες. Ηθελε να μπει και στην εγχώρια αγορά. Οι μουσουλμάνοι δεν πίνουν κρασί, αλλά καταναλώνουν πολλή ρακή. Εκεί έριξε, λοιπόν, ο παππούς μου όλο το βάρος των προσπαθειών του. Αρχισε να φτιάχνει εξαιρετικό απόσταγμα σταφυλιού που αρωμάτιζε με μαστίχα, γλυκάνισο, μάραθο, χαρούπια και σύκα – τα φημισμένα, μάλιστα, που παράγονταν στην περιοχή της Τροίας. Πολύ γρήγορα η δική του ρακή μπήκε σχεδόν σε όλους τους οντάδες. Πελάτες του ήταν οι έχοντες και κατέχοντες!

Πώς το κατάφερε αυτό;

Με ελιγμούς μάρκετινγκ που πολλοί θα ζήλευαν ακόμα και σήμερα. Κι ας μην ήταν σπουδαγμένος. Είχε, όμως, ένστικτο και πείσμα. Διείσδυσε στην αγορά της Πόλης με όπλο την… αγάπη των Τούρκων για τις γυναίκες. Εφτιαξε «ντούζικη» ρακή, πολύ δυνατή και βαριά, για την πρώτη σύζυγο, «γλυκοσέρτικη» για τις επόμενες, αλλά και ρακή με ροδόνερο και ανθόμελο (για να μην είναι τραχιά στη γεύση) για τις νεόφερτες στο χαρέμι οδαλίσκες. Ετσι τα αποστάγματά του έγιναν πολύ δημοφιλή.

Στην Ελλάδα πότε ήρθε η οικογένεια;

Το 1932, με την ανταλλαγή πληθυσμών. Για τον παππού Ανέστη ήταν πολύ επώδυνο αυτό το ξερίζωμα. Στα 70 του, έπρεπε να κάνει μια νέα αρχή. Εγκαταστάθηκαν πρώτα στη Χρυσούπολη κι έπειτα στη Θεσσαλονίκη. Εκεί, από τους «καζανάδες» της Παναγίας Χαλκέων, της συνοικίας των χαλκουργών, αγόρασε τον πρώτο του άμβυκα και μέσα σε λίγα χρόνια κατάφερε όχι μόνο να σταθεί και πάλι στα πόδια του, αλλά και να ανοίξει καταστήματα στη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, τη Χρυσούπολη και τη Δράμα.

Τον θυμάστε;

Δυστυχώς, δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω. Οταν εκείνος πέθανε, οι τέσσερις γιοι του τράβηξαν ο καθένας το δρόμο του. Ετσι συμβαίνει όταν χάνεται ο στυλοβάτης μιας οικογένειας. Κι όλοι άρχισαν και πάλι από το μηδέν. Εγώ είχα την ατυχία να χάσω πολύ νωρίς και τον πατέρα μου. Ομως η μητέρα μου, μια πολύ δυναμική γυναίκα, αποφάσισε να κρατήσει μόνη της το μαγαζί της Θεσσαλονίκης, στο Βαρδάρη. Εγνατία 6 ήταν η διεύθυνση, 6068 το τηλέφωνό μας – για φαντάσου, το θυμάμαι ακόμα!

Κι εσείς, μικρό παιδί, τι δουλειές κάνατε εκεί;

Ο,τι μπορείτε να φανταστείτε. Κι όταν μεγάλωσα, έπαιρνα το φορτηγάκι και μοίραζα εμπορεύματα σε όλη τη Μακεδονία. Ηταν σαν να πέρασα από πέντε πανεπιστήμια.

Μέχρι τότε η επιχείρηση μόνο εμφιάλωνε και εμπορευόταν οίνους και ποτά. Με την παραγωγή πότε αρχίσατε να ασχολείστε;

Η γιαγιά μου, η Θεανώ, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη δική μου εξέλιξη. Πολύ αργότερα, βέβαια, το συνειδητοποίησα. Οταν ήμουν παιδί, αντί για παραμύθια, μου έλεγε την ιστορία της ζωής της: πώς καλλιεργούσαν τα αμπέλια, πώς τα τρυγούσαν, πώς έφτιαχναν τα αποστάγματα στα καζάνια. Ολα αυτά «δούλευαν» μέσα μου. Κι όταν έφτασα στα 32… λόξευσα, πώς να σας το πω. Αποφάσισα πως δεν ήθελα πια να ασχολούμαι με την εμφιάλωση, αλλά να ζήσω -και να δημιουργήσω- στη φύση. Εβγαλα, λοιπόν, τις γραβάτες και τα παπιγιόν και το 1971 άρχισε η μεγάλη περιπέτεια της ζωής μου.

Τότε αγοράσατε το πρώτο κομμάτι γης στην Οσσα;

Ναι, τα πρώτα 27 στρέμματα. Δεν ήταν εύκολη η μετάβαση. Από την άνετη ζωή της Θεσσαλονίκης -με το Μεντιτερανέ, όπου σύχναζαν οι παρέες της εποχής, και τους χορούς των «Ανεμώνων»- βρέθηκα στις πλαγιές του όρους Βερτίσκου. Πολλά ερωτήματα με βασάνιζαν. Εχω τις απαραίτητες γνώσεις; Είναι αρκετές οι δυνάμεις μου; Θα αντέξω τη μοναξιά; Δεν αρκούσαν η ιστορία της οικογένειας και η δική μου φιλοσοφία για επιστροφή στη φύση.

Καταφέρατε, πάντως, να εγκλιματιστείτε…

Ναι. Ημουν τυχερός, γιατί σύντομα ενδιαφέρθηκε για τις δραστηριότητές μου η μεγάλη κυρία του ελληνικού οίνου, η Σταυρούλα Κουράκου. Οι συμβουλές της ήταν πολύτιμες. Με βοήθησαν πολύ και οι ντόπιοι, με την εμπειρία τους. Με τον καιρό έμαθα πολλά για τα αμπέλια: να τα σέβομαι, να τα αγαπώ, να απολαμβάνω τους καρπούς της δουλειάς μου. Είμαι εμπειρικός, αλλά σαν το σφουγγάρι, δεν μου ξεφεύγει τίποτα. Διάβασα ό,τι υπήρχε στη βιβλιογραφία, ιδιαίτερα όταν άρχισα να ανακαλύπτω τον πλούτο των ξένων ποικιλιών και φύτεψα Cabernet Sauvignon, Merlot, Chardonnay.

Ποια αντιμετώπιση είχαν τα πρώτα κρασιά σας;

Πολύ καλή. Χάρη στις ξένες ποικιλίες άρχισαν να μας προσέχουν και στις αγορές, και στους διαγωνισμούς του εξωτερικού. Ελεγαν: «Chardonnay από την Ελλάδα; Για να δούμε… Μα αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον!» Εγώ, βέβαια, από την αρχή είχα πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το τι ήθελα να κάνω. Ζήλευα τη «φόρα» του Γιάννη Καρρά, που με γνώση, φαντασία και όραμα είχε πετύχει πολύ σπουδαία πράγματα – με το Porto Carras, φυσικά.

Ζήσατε από την αρχή τη μεγάλη άνθηση της ελληνικής οινοποιίας…

Πράγματι, τις τελευταίες δεκαετίες είδα εκατοντάδες οινοποιεία, μικρά και μεγάλα, να γεννιούνται. Είδα στρατιές νέων ανθρώπων να στρέφονται επαγγελματικά στο κρασί: γεωπόνους, χημικούς, οινολόγους. Είδα όμως και ακραία πράγματα να συμβαίνουν, πολλά λάθη που τώρα πληρώνουμε. Αμαθείς οινικά Ελληνες που έκαναν τους έξυπνους με τα πανάκριβα κρασιά που έπιναν…

Το πρώτο σας εμφιαλωμένο τσίπουρο πότε βγήκε στην αγορά;

Το 1988. Και ήταν κοσμοϊστορικό γεγονός. Μέχρι τότε πουλούσαμε χύμα, με τους ντενεκέδες. Ομως η αγορά δεν ήταν εξ αρχής έτοιμη. Την πρώτη χρονιά, από τους 200 τόνους που πουλούσαμε, πέσαμε στους 16. Αλλά ήμουν αποφασισμένος. Είπα: «Ακόμα κι αν πρέπει να τρώω μόνο τυρί και ψωμί, δεν θα επιτρέψω κανένα πισωγύρισμα». Και δικαιώθηκα.

Βέβαια, τώρα με την κρίση, το πισωγύρισμα αυτό γίνεται… αυτομάτως. Το χύμα επανακάμπτει.

Πράγματι, τα στοιχεία είναι αποκαρδιωτικά. Σε κάθε 1 εκατομμύριο λίτρα που διακινούνται νόμιμα, με φορολογία 12,60 ευρώ το λίτρο, αντιστοιχούν 6 εκατομμύρια λίτρα αδήλωτης κατανάλωσης – λαθραία, δηλαδή. Κι αν πιαστεί κάποιος να κάνει λαθρεμπόριο, πληρώνει ως πρόστιμο μόλις 0,54 λεπτά το λίτρο. Δηλαδή σου δίνει κίνητρα το κράτος να παρανομήσεις. Μέσα σ’ αυτές τις Συμπληγάδες πρέπει να επιβιώσουμε.

Στα κρασιά ή στα αποστάγματα είναι πιο έκδηλα τα «συμπτώματα» της ύφεσης;

Το ούζο και το τσίπουρο προς το παρόν αντιστέκονται. Το κρασί υποφέρει. Δώσαμε μάχες, ξοδέψαμε πολλά για να δείξουμε στον κόσμο πόσα έχουμε μάθει, πόσο έχουμε βελτιωθεί. Ολη αυτή η προσπάθεια σήμερα αρχίζει να κατακρημνίζεται. Βασιλεύει το χύμα. Και αναρωτιέμαι: Εκεί θα καταντήσω; Εγώ που έδωσα τόσα «ρεσιτάλ»; Ως αμπελουργός και οινοποιός, λοιπόν, είμαι πολύ στενοχωρημένος. Αλλά δεν είμαι κουρασμένος. Αν με μαγικό ραβδάκι μπορούσατε να με μεταφέρετε σαράντα χρόνια πίσω, την ίδια ακριβώς διαδρομή θα ακολουθούσα. Αυτή την ποικιλία εμπειριών και συναισθημάτων που αξιώθηκα σ’ αυτόν το χώρο με τίποτα δεν την αλλάζω.

Πώς κυλάει σήμερα η ζωή σας;

Γλυκά και όμορφα. Και με την επισκεψιμότητα που έχουν αποκτήσει τα οινοποιεία μας, ξορκίστηκε και η μοναξιά των πρώτων χρόνων. Ερχονται σχολεία, έρχονται οικογένειες και παρέες, έχω φτιάξει ένα εργαστήριο γαστρονομίας όπου μόνος κανείς μπορεί να μαγειρέψει για να περιποιηθεί τους καλεσμένους του, υπάρχει παιδική χαρά στο Κτήμα, ουζερί.

Οι Δρόμοι του Κρασιού της Βόρειας Ελλάδας έχουν βοηθήσει πολύ, φαντάζομαι.

Εχετε δίκιο. Οχι μόνο έφεραν μεγάλη ανάπτυξη στα οινοποιεία μας, αλλά μας έκαναν και να αδελφώσουμε. Αποκτήσαμε έναν κοινό στόχο: πώς θα φέρουμε τον κόσμο σ’ εμάς, να δει τη δουλειά μας, να δοκιμάσει τα κρασιά μας. Κανένας άλλος κλάδος δεν έχει αξιοποιήσει με τόσο αποτελεσματικό τρόπο τα επενδυτικά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η επόμενη μεγάλη πρόκληση για εσάς, κύριε Μπαμπατζιμόπουλε, ποια είναι;

Να φτιάξω αποστάγματα από φρούτα: δαμάσκηνα, αχλάδια, βατόμουρα, κράνα, ροδάκινα. Και να μετατρέψω το Κτήμα της Οσσας σε… αμπελόπαρκο, σε έναν τόπο απόλαυσης, γνώσης, ηρεμίας. Αυτές θα είναι οι τελευταίες πινελιές μου στον «πίνακα» που ζωγραφίζω εδώ και τέσσερις δεκαετίες.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Tag Cloud

βιβλιαράκια||bookies

the books gave Matilda a hopeful and comforting message: you are not alone

Discover

A daily selection of the best content published on WordPress, collected for you by humans who love to read.

Lina's Cosmos

welcome to my cosmos!!! Μεγάλες δόσεις από Βιβλία, συγγραφή, δημιουργική γραφή, healthy tips με συμπληρώματα διατροφής και βότανα, φυσικές συνταγές καθώς και ιδέες για χειροποίητα δώρα.Προσθέστε φαντασία και καλή απόλαυση!!!

scientificlove

Physics, Chemistry, Psychology, entertainment, social network

Περιδιαβαίνοντας

- Passing through the Αrts, culture and civilization, nature and human

SKYLINE REPORTS

comedy magazine

Prosecco Trail

Welcome to a space about sparkling wine, winemakers and lost empires along the trails of the Alps and Adriatic Sea.

Iva Roskin

ivaroskin.wordpress.com

Adventure Travel Nepal

Nepal tour operator and trekking agent

Kula Kunywa

Tales of Taste

zumpoems

Zumwalt Poems Online

Stories That Are All True

...and some of them actually happened.

Arts Discourse

"berlari bolak-balik"

fotografia najwidoczniej realna

Wszystko, co nie pozwala przejść obojętnie...

the drunken cyclist

I have three passions: wine, cycling, travel, family, and math.

%d bloggers like this: