Αμπέλι β , vigneto b, vignoble b, mahastian b, weinberg b, vinamar jaistandus b, vinbergxardenon b, vinya b, vinograd b, vinea b, vynuogynas b, vinja b, wijngaard b, viinitarha b, winnica b, vinha b, vie b, vinice b

Archive for December 30, 2013

Βγάλτε το λεκέ από λάδι με ένα φακελάκι ζάχαρη!

Βγάλτε το λεκέ από λάδι με ένα φακελάκι ζάχαρη!.

Final Results for Best World Music Album of 2013 Readers’ Poll

 

Boban & Marko Markovic Orchestra - Gipsy Manifesto

Boban & Marko Markovic Orchestra – Gipsy Manifesto

The results of World Music Central’s Best World Music Album of 2013 Readers’ Poll are now available. Serbian brass band Boban & Marko Markovic Orchestra beat Fanfara Tirana and Transglobal Underground (Albania/UK) by a small margin.

Final Results, Top 10:

 

Boban & Marko Markovic Orchestra – Gipsy Manifesto (Piranha Musik) 35.64% (46,738 votes)

 

Fanfara Tirana and Transglobal Underground – Kabatronics (World Village UK) 31.09% (40,778 votes)

 

Eva Quartet & Hector ZazouThe Arch (Elen) 8.2% (10,754 votes)

 

Amir-John Haddad – 9 Guitarras (Galileo) 5.52% (7,245 votes)

 

Maria Ana Bobone – Fado & Piano (Arc Music) 3.35% (4,396 votes)

 

TriBeCaStan – New Songs from the Old Country (Evergreene Music) 3.06% (4,017 votes)

 

JeConte & The Mali Allstars – Mali Blues (SOULNOW Records) 3.01% (3,950 votes)

 

Budiño – Sotaque (Fol Música) 1.87% (2,456 votes)

 

Kal – Romology (Arc Music) 1.04% (1,360 votes)

 

Rodrigo Costa Felix – Fados De Amor (Arc Music) 0.61% (801 votes)

 

World Music Central is aware that dozens of world music albums fly under the radar. We encourage traditional and contemporary world music artists to send us their information, even if it’s just a press release or email note.

 

For a different perspective, read the critics’ picks in World Music Central Announces Its Best World Music Albums of 2013

 

Τα 20 καλύτερα Ελληνικά κρασιά του 2013 στο Oinos |-20 Best greek wines by oinos and more…

Τα 20 καλύτερα Ελληνικά κρασιά του 2013 στο Oinos | oinos.

Δύσκολοι καιροί για τον πολιτισμό σ' αυτόν τον τόπο

 

 

Από ΒΑΘΥ 

 

 

Του Γιώργου Αλεξάτου

Υπήρξαν κι άλλοι δύσκολοι καιροί για τον πολιτισμό σ’ αυτόν τον τόπο. Αν τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αυθάδεια των ατάλαντων που θέλουν να εμφανίζονται σαν άνθρωποι του πολιτισμού, με μόνο εφόδιο την ανάδειξή τους από το σύστημα της διαπλοκής στα χρόνια της εκσυγχρονιστικής ρεμούλας, κάποτε ήμασταν αντιμέτωποι με τις απαγορεύσεις και τις διώξεις.

Στις 30 Δεκεμβρίου 1961 83 νέοι, μεταξύ των οποίων και οι Μάνος Λοϊζος, Φώντας Λάδης, Χρήστος Λεοντής, Γιάννης Μαρκόπουλος, Μάνος Ελευθερίου, Νότης Μαυρουδής κ.ά., έστειλαν στον τύπο δημόσια καταγγελία για τον αποκλεισμό του έργου του Μίκη Θεοδωράκη από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς της καραμανλικής Ελλάδας.
Ο Σύλλογος Φίλων της Μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη, που ίδρυσαν τότε, μετονομάστηκε σύντομα σε Σύλλογο Φίλων της Ελληνικής Μουσικής, που συνέβαλε στην πολιτιστική αναγέννηση εκείνων των χρόνων.

 

Γιάννης Ρίτσος, πάντα επίκαιρος και κοφτερός

Από ΒΑΘΥ 

Με την περίπτωση του Ρίτσου, η αστική κριτική έπρεπε να υπερβεί ένα σκόπελο -πώς γίνεται ένας τόσο σημαντικός ποιητής να εμπνέεται από το κομμουνιστικό όραμα και μάλιστα να είναι αυτό ο σκελετός όλης του της δημιουργίας; Μία ήταν και παραμένει η λύση: να κρυφτούν ερμητικά κάτω απ’ το χαλί οι ιδεολογικοί άξονες της ποιητικής του Ρίτσου και να δαιμονοποιηθεί το έργο του ως τεράστιο και επομένως άνισο.

Ποιητής με τη φόρμα εργάτη

■ ΥΠΕΡΩΟΝ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ

Με αφορμή τη νέα ποιητική συλλογή του Γιάννη Ρίτσου “Υπερώον”, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2013, έρχεται η στιγμή να ξεκινήσει μια συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η κριτική την καλλιτεχνική δημιουργία, ιδιαίτερα όταν αυτή έχει πρόσημο κομμουνιστικό.

Ο Ρίτσος, στόχος για δεκαετίες μιας λογοτεχνικής κριτικής βασισμένης σε στερεότυπα και μετέωρα επιχειρήματα, ακόμη μια φορά αντιμετωπίζεται με τρόπο στερεοτυπικό και τελικά ανορθολογικό. Με κεντρικούς άξονες την ιδεολογική και πολιτική του στράτευση και τον μεγάλο όγκο των γραπτών του η επίσημη ιδεολογία ασχολείται με το έργο του θεωρώντας το αξιόλογο παρά το γεγονός ότι ο δημιουργός του ήταν κομμουνιστής.
Στην πραγματικότητα το τιτάνιο έργο του Γιάννη Ρίτσου είναι σημαντικό -και σήμερα έντονα απαραίτητο- επειδή ακριβώς ήταν κομμουνιστής, διότι ο κομμουνισμός του Ρίτσου δεν είναι απλώς μιαν επιλογή, είναι συνολική θέαση του κόσμου, συνολική θέαση της δημιουργίας. Ο ίδιος δεν επιχειρεί με την ποίηση του να αλλάξει μόνον τον κόσμο. Αλλάζει και τον τρόπο που γράφεται η ίδια η ποίηση.

Ο Ρίτσος, μοναδική περίπτωση στα κιτάπια της ελληνικής -ίσως και της παγκόσμιας- ποίησης, ενδύεται τη φόρμα του ποιητή εργάτη. Δεν συνθέτει ποιήματα μόνον για την εργατική τάξη, γράφει κι ο ίδιος ως εργάτης, ως χειρώνακτας της ποίησης. Το έργο του ορθώνεται ώς αντίλογος στη μεγάλη αφήγηση του καπιταλισμού, απέναντι στην αφήγηση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, ο Ρίτσος σηκώνει ένα ποιητικό τείχος με τα συνθήματα της ελευθερίας και της χειραφέτησης γραμμένα επάνω του. Δυστυχώς, το μεγάλο σε όγκο έργο του είναι μικρότερο απ’ όσο απαιτεί η επέλαση του καπιταλισμού – τουλάχιστον η σημερινή.

Ως δημιουργός πραγματικά ριζοσπαστικής τέχνης ο ποιητής παράγει διαρκώς ποιήματα, ακάματα και αδιάκοπα βομβαρδίζει το τοπίο της βαρβαρότητας με στίχους, με ποιητικές εικόνες. Διατηρεί και ανατροφοδοτεί συνεχώς το όραμα της ανθρώπινης χειραφέτησης. Μέσα σε όλες του τις αδυναμίες, παρ όλα του τα λάθη, ο Γιάννης Ρίτσος αναδεικνύεται, για ακόμη μια φορά, ως πρότυπο αγωνιστή δημιουργού. Με το Υπερώον (2013) η επικαιρότητα της ποιητικής σύλληψης που επιχειρεί ο Ρίτσος παραμένει, έστω κι αν σ’ αυτή τη συλλογή ο δημιουργός αυτοπαρουσιάζεται αποκαθηλωμένος, μοναχικός, αλλά πάντοτε κοφτερός κι επικίνδυνος για το σύστημα της εξαθλίωσης, της εκμετάλλευσης και της ανελευθερίας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ, ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΌΣ ΚΑΙ ΚΟΦΤΕΡΟΣ

Πόσο απαραίτητη μας είναι μια ακόμη συλλογή του Γιάννη Ρίτσου; Τι θα προσθέσει στην ήδη πλουσιότατη εργογραφία του; Πόσο ακόμη θα μεγαλώσει ο «τρομακτικός όγκος» του έργου του; Μ’ αυτά, και άλλα αντίστοιχης φύσης ερωτήματα έρχεται αντιμέτωπος ο σημερινός
αναγνώστης μόλις πάρει στα χέρια του το Υπερώον, την άρτι εκδοθείσα (Κέδρος, Νοέμβριος 2013) ποιητική συλλογή του Γιάννη Ρίτσου, μια από τις πενήντα περίπου έτοιμες ποιητικές συλλογές που βρέθηκαν στα συρτάρια του ποιητή μετά το θάνατο του.
Την έκδοση επιμελείται, με ιδιαίτερη σεμνότητα και σεβασμό στο όνομα και την παρακαταθήκη του πατέρα της, η κόρη του ποιητή, η Έρη Ρίτσου.

Στο σύντομο πλην όμως σαφές επιλογικό της σημείωμα απαντά σε αρκετά από τα ερωτήματα που ανακύπτουν.
Γράφει η Ρίτσου: «Είναι γνωστό -ή τουλάχιστον εγώ το έχω ξαναπεί- πως ο Γιάννης Ρίτσος θεωρούσε την ποίηση τόσο απαραίτητη για την ύπαρξη του, όσο και την αναπνοή του. Έγραφε λοιπόν καθημερινά, ώρες πολλές, κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μια τεράστια ποιητική παραγωγή. Τρεις και τέσσερις και πέντε ή και περισσότερες ποιητικές συλλογές μέσα σ’ ένα χρόνο είναι λογικό πως για λόγους πρακτικούς δεν θα μπορούσαν να εκδοθούν στη διάρκεια του έτους γραφής τους. Ούτε οι εκδότες του μα ούτε και το αναγνωστικό κοινό θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν μια τέτοια παραγωγή. Αναγκαστικά λοιπόν έπρεπε να επιλέξει τι θα εκδοθεί και τι όχι. Οι επιλογές του δεν είχαν χαρακτήρα «αυτολογοκρισίας», όπως έχω ακούσει να λέγεται, αλλά εξαρτιόνταν από τη διάθεση του την εκάστοτε περίοδο και από τη συγκυρία».

Παρ’ όλη τη σαφήνεια των παραπάνω, δεν κατάφερε ούτε το “Υπερώον” να ξεφύγει από τα στερεότυπα της κριτικής. Ιδιαιτέρως στην περίπτωση του Ρίτσου, ήδη από τη δεκαετία του 1930, από την έκδοση, δηλαδή της πρώτης συλλογής του ποιητή, του “Τρακτέρ”, έως και σήμερα, η κριτική στέκεται σε δυο βασικά, κριτικά κλισέ. «Δύο είναι τα βασικά εμπόδια που συναντάει κάθε αναγνώστης του έργου του Ρίτσου και είναι αναγκασμένος να τα υπερπηδήσει: απ’ τη μία η αρραγής ιδεολογική ταυτότητα του ποιητή η από την άλλη ο τρομακτικός όγκος αυτού του έργου. Περισσότερα από εκατό ποιητικά βιβλία. τέσσερα θεατρικά έργα εννέα πεζογραφήματα, μελετήματα και πλήθος μεταφράσεων – και μόνο η καταγραφή τους αρκεί για να προκαλέσει το αίσθημα ιλίγγου στον καλόπιστο αναγνώστη». (Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, Εφημερίδα των Συντακτών, 19/10/2013).

Η παραπάνω αντίληψη των «δύο εμποδίων», όταν πρόκειται για το έργο του Ρίτσου, είναι τόσο κοινή που είναι πια αδύνατο να συζητήσει κανείς για τη δημιουργία του Ρίτσου χωρίς να συμπεριλάβει στη ρητορική του δύο ισχυρά αλλά: «Είναι μεγάλος ποιητής, αλλά έχει γράψει πολλά» ή, επιπλέον, «είναι μεγάλος ποιητής, αλλά είναι κομμουνιστής, πολιτικά και ιδεολογικά στρατευμένος».
Σε ποιο βαθμό όμως οι δύο αυτές ενστάσεις αποτελούν για την περίπτωση του Ρίτσου και της ποίησης του, πραγματικά, αντικειμενικά εμπόδια;

Στην πραγματικότητα και τα δύο αυτά εμπόδια δεν είναι τόσο ανυπέρβλητα όσο μοιάζουν και αυτό συμβαίνει διότι και τα δύο αποτελούν ιδεολογικά κατασκευάσματα, δημιουργήματα της αστικής κριτικής, προκειμένου να απονευρώσουν την ποίηση του Ρίτσου από το σαφή ιδεολογικό της προσανατολισμό και να την καταστήσουν πολιτικά -και λογοτεχνικά- αδρανή. Άλλωστε, η αστική κριτική έπρεπε να υπερβεί, με την περίπτωση του Ρίτσου (και δευτερευόντως του Λειβαδίτη), ένα σκόπελο: πώς γίνεται ένας τόσο σημαντικός ποιητής, τόσο οικουμενικός, τόσο διαχρονικός, τόσο προβεβλημένος διεθνώς, να εμπνέεται από το κομμουνιστικό όραμα και μάλιστα να είναι αυτό ο σκελετός όλης του της δημιουργίας; Αυτή η απαράδεκτη κατάσταση έπρεπε με κάποιον τρόπο να σταματήσει. Μία ήταν και παραμένει η λύση: να κρυφτούν ερμητικά κάτω από το χαλί οι ιδεολογικοί άξονες της ποιητικής του Ρίτσου και να δαιμονοποιηθεί το έργο του ως τεράστιο και επομένως άνισο.

Ο όγκος του έργου του είναι αντικειμενικά πολύ μεγάλος. Όλη αυτή όμως η καθημερινή δημιουργία, αυτή η αδιάκοπη παραγωγή και προσφορά στίχων, δεν ήταν για το Ρίτσο μια τυχαία συνθήκη. Δεν έτυχε να είναι αυτός ο πλέον παραγωγικός ποιητής των νεοελληνικών γραμμάτων (υπάρχει άραγε και διεθνές αντάξιο του;).
Ο Ρίτσος επέλεξε να γράφει πολύ ή μάλλον έγραφε πολύ γιατί δεν μπορούσε να ζει χωρίς να γράφει. Η δημιουργία δεν ήταν για εκείνον ένα ζήτημα έμπνευσης, επιφοίτησης, δεν ήταν η ποίηση καταφύγιο της κάθε του ματαίωσης. Αντίθετα, η ποίηση του, και υπάρχει διάσπαρτο σε όλο το έργο του, ήταν η δική του υλική κατάθεση στον κόσμο, στην αντικειμενικά δοσμένη πραγματικότητα.

Ο Ρίτσος έγραφε με όρους σκέψης, διάνοιας. Μας δίνει συχνότατα την εντύπωση ότι σκέφτεται αποκλειστικά με στίχους, ότι οι εικόνες, οι παραστάσεις στο μυαλό του, σχηματοποιούνται σε ποίημα. Αν η παραπάνω υπόθεση είναι σωστή, και επαληθεύεται από το σύνολο του έργου του, τότε ο Ρίτσος είναι ένας σχετικά λακωνικός ποιητής. Για έναν άνθρωπο που σου δίνει την εντύπωση πως μέσα του κατοικεί ένας δράκος δημιουργικότητας, οι πέντε και έξι ώρες δουλειάς ημερησίως, δεν είναι παρά η ελάχιστη δυνατή παραγωγή σε έναν ταραγμένο και παρόντα βίο. Οι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες στίχοι, για την περίπτωση ενός δημιουργού που χαρακτηρίστηκε από την παρουσία του στις ιστορικές εξελίξεις και στην πλέον ταραγμένη περίοδο της σύγχρονης ιστορίας (Παγκόσμιος Πόλεμος, Εμφύλιος, Χούντα, εξορίες, διωγμοί) και που ο ίδιος σκεφτόταν με ποιήματα, δεν τα έγραφε απλώς, μοιάζουν λίγοι.

Πιθανότατα ο Ρίτσος μας είπε λιγότερα απ’ όσα ήθελε και έπρεπε να πει. Ο Ρίτσος είναι ο ποιητής της σιωπής. «Κατά παράδοξο όμως τρόπο το πιο επίμονο θέμα της ποίησης του είναι η σιωπή. Πρόκειται, όπως έχει παρατηρήσει ο Παντελής Πρεβελάκης, για μια “έμμονη ιδέα” η οποία “διατρέχει την ποίηση του σαν υπόγειο ρέμα που χάνεται προσώρας για να αναφανεί πιο πέρα”». (Ελλη Φιλοκύπρου, Η αμείλικτη ευεργεσία – ‘Όψεις της σιωπής στην ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, Βιβλιόραμα, Αθήνα 2004).

Αυτή η αδιάκοπη, καθημερινή -και πρωτοφανώς συνεπής- ποιητική δημιουργία του Γιάννη Ρίτσου αναδεικνύει μια επιπλέον σχέση. Ο Ρίτσος είναι ο μοναδικός πνευματικός δημιουργός που κατάφερε με τη στάση και το έργο του να κάνει την υπέρβαση στη διάκριση διανοητικής και χειρωνακτικής εργασίας. Θυμίζοντας τον Χάιντν, τον Μπαχ ή τον Μότσαρτ στη μουσική ή τον Πικάσο στη ζωγραφική, έγραφε καθημερινά και αδιάκοπα, έκανε την πνευματική δημιουργία καθημερινή διαδικασία, δημιουργούσε με όρους χειρώνακτα εργάτη. Απέδειξε πως η δημιουργία της διάνοιας δεν διακρίνεται από την υλική δημιουργία.

Ως αυθεντικός κομμουνιστής, αντιμετώπισε την ποίηση του στο πλαίσιο ενός προλεταριακού του χρέους, έγινε ο ίδιος ένας εργάτης της ποίησης. Όπως είναι φυσικό, μια τέτοια αντιμετώπιση της διανοητικής εργασίας εκ μέρους του δημιουργού της έρχεται αντιμέτωπη με τη νόρμα περί διανοητικής δημιουργίας στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Ο δημιουργός δεν είναι ούτε η ιδιοφυΐα που παράγει αριστουργήματα, ούτε ο κατασκευαστής εμπορικών έργων προς μαζική κατανάλωση. Είναι, αντίθετα, ένας χαλκέντερος εργάτης της τέχνης του, στρατευμένος στο ιδανικό του, στο όραμα του, που στην περίπτωση του Ρίτσου είναι η χειραφέτηση των ανθρώπων και η πορεία προς τον κομμουνισμό.

Ο Ρίτσος δεν θα μπορούσε, ως αυθεντικός κομμουνιστής δημιουργός, παρά να αντιμετωπίσει έτσι τη δημιουργία. Δεν αγαπούσε διόλου τα πουλιά, τα λουλούδια, τα δέντρα/που έγιναν σύμβολα ιδεών, χρησιμοποιούμενα εξίσου/από εντελώς αντίθετες παρατάξεις. Αυτός προσπαθούσε/να τα επαναφέρει στη φυσική τους υπόσταση./Τα περιστέρια π.χ.,/όχι συνθήματα ποικίλων συνεδρίων, αλλά πουλιά/ ωραία, ερωτικά, βαρυπερπάτητα, που όλο φιλιούνται/στόμα με στόμα στην αυλή και μου γεμίζουν τα πλακάκια/με κουτσουλιές και πούπουλα (μ’ αρέσουν έτσι)/ή, το πολύ πολύ: μικροί ταχυδρόμοι που μεταφέρουν/πάνω απ’ τις σφαίρες/τα γράμματα φτωχών παιδιών προς το θεό/ ζητώντας του/ τετράδια και παπούτσια και λίγα καραμέλες./Τα κρίνα/ όχι εμβλήματα αγνότητας μα φυτά μυροβόλα/ όλο αισθησιασμό, με ολάνοιχτα τα πέταλα τους/να δείχνουν τεντωμένους τους χρυσόσπορους στήμονες./Κι η εληά/όχι έπαθλο νίκης ή ειρήνης αλλά μάνα καρποφόρα/που δίνει το λαδάκι για το πιάτο μας και για το λύχνο,/για του μωρού το σύγκαμα και για το λαβωμένο γόνατο/του ανήσυχου, ανυπάκουου παι¬διού, κι ακόμη/για το φτωχό καντηλάκι της Παναγίας./Κι εγώ -είπε-/καθόλου μύθος, ήρωας ή θεός, μα απλός εργάτης/όπως κι εσύ κι εσύ και ο άλλος – προλετάριος της τέχνης/ερωτευμένος πάντα με τα δένδρα, τα πουλιά, τα ζώα/και τους ανθρώπους,/ ερωτευμένος προπάντων με το κάλλος των καθάριων στοχασμών/και με το κάλλος των νεανικών σωμάτων – ένας εργάτης/που γράφει, γράφει ακατάπαυστα για όλους και για όλα/και τ’ όνομα του σύντομο κι ευκολοπρόφερτο:/Γιάννης Ρίτσος. («Αποκατάσταση», από Το Γυμνό Δέντρο (1987), Αργά, πολύ αργά μέσα στη νύχτα, επιμ.: Αικ. Μακρυνικόλα, Κέδρος, Αθήνα 1991 σελ 115).

Ολιστική, πλήρης θέαση του κόσμου
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΑΡΡΑΓΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Το «δεύτερο εμπόδιο» για τον επισκέπτη του ποιητικού τοπίου που έχει δημιουργήσει ο Ρίτσος είναι η «αρραγής ιδεολογική του ταυτότητα». Στην πραγματικότητα αυτό το εμπόδιο ορθώνεται για τον αναγνώστη, το θεατή, τον ακροατή σε κάθε πραγματικά σημαντική πνευματική δημιουργία. Οι πραγματικά σημαντικοί δημιουργοί είναι όσοι μας δίνουν με το έργο τους μια ολιστική, πλήρη θέαση του κόσμου, ξανασυστήνουν μέσα από τη δημιουργία τους όλη την ανθρώπινη εμπειρία.

Κοντολογίς, δεν υπάρχει σπουδαία πνευματική δημιουργία χωρίς αρραγή ιδεολογική ταυτότητα. Ο Μαρξ, ο Μπετόβεν, ο Γκαίτε, ο Ρεμπό δεν είναι απλώς σημαντικές στιγμές στην ιστορία των ιδεών, είναι συστήματα κατανόησης της πραγματικότητας, είναι διαυγείς οπτικές γωνίες.
Μια τέτοια περίπτωση, παρ’ όλες τις αδυναμίες του έργου του, είναι και ο Γιάννης Ρίτσος.

Το πρόβλημα με τον Ρίτσο δεν είναι η αρραγής ιδεολογική του ταυτότητα, αλλά το γεγονός ότι αυτή η ταυτότητα είναι κομμουνιστική. Αντίστοιχη κριτική δεν έχει ασκηθεί, για παράδειγμα, στους εκπροσώπους της γενιάς του ’30 παρ’ όλο που η ιδεολογική τους ταυτότητα είναι εξίσου σαφής και ισχυρή. Το πνεύμα ενός αστικού κοσμοπολιτισμού, η νεωτερική θέαση του λαϊκού ως εξωτικού, η αντίληψη ότι την ιστορία τη διαμορφώνουν οι κυρίαρχες προσωπικότητες και όχι οι σχέσεις παραγωγής και οι αντικειμενικές, υλικές συνθήκες είναι πολύ χαρακτηριστικοί και διαυγείς ιδεολογικοί άξονες που καθόρισαν με σχεδόν καταιγιστικό τρόπο τη διαμόρφωση του νεοελληνικού λογοτεχνικού κανόνα εκ μέρους των εκπροσώπων του αστικού μοντερνισμού.

Αυτή όμως η εξίσου «αρραγής» ιδεολογική ταυτότητα δεν προβλήθηκε ποτέ σαν εμπόδιο απλούστατα διότι ουδέποτε έδωσε διαφορετικό τρόπο κατανόησης του κόσμου από αυτόν που παρουσίαζε η κυρίαρχη ιδεολογία.
Η «αρραγής» ταυτότητα του Ρίτσου, αντίθετα, πάντα προβάλλεται και θα εξακολουθεί να προβάλλεται, όσο κυρίαρχη αφήγηση του κόσμου είναι ο καπιταλισμός, σαν εμπόδιο, διότι ορθώνεται ως αντίλογος σ’ αυτήν ακριβώς την κυρίαρχη αφήγηση.

Ο Ρίτσος, όπως και οι πραγματικοί κομμουνιστές δημιουργοί, επιχειρεί -και εν μέρει πετυχαίνει- να ορθώσει μιαν άλλη θέαση του κόσμου, να αντικαταστήσει τον αστικό πολιτισμό του καπιταλισμού με έναν εργατικό πολιτισμό. Επιχειρεί νι δημιουργήσει μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα σε μια κυρίαρχη ιδεολογία, εκείνη του καπιταλισμού, και μια ριζοσπαστική ιδεολογία, εκείνη του κομμουνισμού.

ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ

Συνομιλεί με τη λαϊκή παράδοση


ΔΙΑΡΚΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ταυτόχρονα, ο Γ. Ρίτσος δεν αρνείται να αντλήσει από τη μεγάλη δεξαμενή της αστικής παράδοσης. Ο ίδιος είναι εμφανέστατα ποιητής του μοντερνισμού, χειρίζεται εξίσου καλά τη φόρμα του μικρού ποιήματος, συνομιλεί με όλο το εύρος της λαϊκής παράδοσης, κινείται ευέλικτα στη μεθόριο λόγιου και λαϊκού.
Έχει τη σπάνια ικανότητα να καταθέτει έναν πλουραλισμό στο ύφος, να στιχουργεί αναδεικνύοντας πολλά και ποικίλα επίπεδα πρόσληψης της δημιουργίας του.

Ταυτόχρονα, ο Ρίτσος δεν έχει μόνον καλά ποιήματα. Τα πολλά χαμηλότερης τάξης έργα του δεν αποδυναμώνουν το σύνολο του έργου του, ίσα ίσα το ενδυναμώνουν. Αν και συχνά η στάση ζωής του πρόβαλλε ένα δημιουργό που αρεσκόταν στο χειροκρότημα, στα φώτα και την εξέδρα (άλλωστε συχνότατα η επίσημη Αριστερά τον χρησιμοποίησε σαν περσόνα, σαν εξωτικό πουλί επάνω στα μπαλκόνια) η ίδια του η δημιουργία αποδεικνύει πως δεν ήταν ο δημιουργός που αναζητούσε το Αριστούργημα. Αντιθέτως, πίστευε στη διαρκή παρουσία του διανοούμενου στα πολιτικά πράγματα, δημοσιοποιούσε τη δουλειά του ακόμα κι όταν γνώριζε πως δεν είναι ολόκληρο το έργο του ίδιου ύψους και αντίστοιχης ποιότητας.

Μ’ αυτή την παραδοχή, το Υπερώον δεν αποτελεί μια ποιητική συλλογή της οποίας ο ίδιος απέτρεψε την έκδοση. Ίσα ίσα, πρόκειται για ένα βιβλίο με σπουδαία ποιήματα, αυτοκριτικά και ενδοσκοπικά. Βρίσκουμε τον ποιητή στο τέλος της ζωής του, να στοχάζεται την πορεία της, να κοιτάζει τη μοναξιά, να φοβάται και να αντιμετωπίζει την ώρα του θανάτου του.
Ποιήματα μικρής φόρμας, που ο Ρίτσος χειρίζεται με δεξιοτεχνία και δωρικότητα, ποιήματα έντονης εικονοποιϊας σχηματίζουν ένα σύνολο που τελικά διαφωτίζει σε σημαντικό βαθμό το σύνολο του έργου του δημιουργού τους.

Ο Ρίτσος αποσύρεται από τα φώτα των κομματικών εκδηλώσεων, από τις τελετές και τις βραβεύσεις και ξαναστοχάζεται, με όλη τη συσσωρευμένη εμπειρία της ζωής και της ποίησης του, τις βασικές αρχές των οραμάτων μας. Η σόμπα σκούριασε./Τα μπουριά ξεφλουδάνε./ Οι τοίχοι ραγίζουν./Στο κάδρο/ένα δέντρο ολομόναχο/πράσινο ακόμη./Πούλησες και το ρολογάκι/του χεριού σου./Νοθέψανε και τον καφέ./Ενα τσιγάρο ξεχασμένο/καπνίζει στο σταχτοδοχείο./Λοιπόν,/τόσο μεγάλο κενό,/ τόση στέρηση,/η ελευθερία; («Απογύμνωση», Υπερώον, Κέδρος, Αθήνα 2013, σελ. 32).

Ο Ρίτσος, μόνος του κάτω από τον ίσκιο της φήμης του, λίγο πριν από την ήττα των οραμάτων του, σ’ έναν κόσμο που καταρρέει, απομένει μονάχος με μοναδική συντροφιά τα όσα πίστεψε, τους αγώνες του, τους αγώνες μας… ο δημιουργός αντιμέτωπος με τη μόνη αλήθεια του καθενός, τον εαυτό του, τη θέση του και τον ιστορικό προορισμό του.

Μετά την παράσταση/έμεινε κρυφά στο υπερώον/ στα σκοτεινά./Η αυλαία ολάνοιχτη./Εργάτες της σκηνής,/φροντιστές, ηλεκτρολόγοι/ξεστήνουνε τα σκηνικά,/μετέφεραν στο υπόγειο/ένα μεγάλο γυάλινο φεγγάρι,/σβήσαν τα φώτα,/έφυγαν,/κλείδωσαν τις πόρτες./ Σειρά σου τώρα,/χωρίς φώτα,/χωρίς σκηνικά και θεατές,/να παίξεις εαυτόν. («Στο υπερώον», ο.π, σ. 22). Πρόκειται για ένα υπέροχο βιβλίο. Γιατί υπέροχο είναι κάθε βιβλίο που μας ωθείνα στοχαστούμε τη φύση της κοινωνίας μας, τη φύση της δημιουργίας, να αντικρίσουμε την ποιότητα των αξιών μας. Το Υπερώον είναι ένα βιβλίο πραγματικής ποίησης, διότι η ποίηση δεν κάνει τίποτε άλλο παρά -όπως λέει κι ο σύγχρονος μας Γιάννης Στίγγας- «ν’ ακονίζει μέσα μας την ελευθερία».

Πηγή: Γιάννης – Ιόλαος Μανιάτης – “Πριν”

Έξι τρόποι για να απαλλαγείτε από τον λόξιγκα!

Έξι τρόποι για να απαλλαγείτε από τον λόξιγκα!.

16 Italian in the Top 100 di Wine Spectator

http://mywinechannel.files.wordpress.com/2013/11/top100_2013_slider.jpgTop 100 Wine Spectators

 

mywinechannel

After launching release in fits and starts on the top ten most anticipated by manufacturers, retailers and wine lovers , the drafting of Wine Spectator has unveiled the wine judged best of the year , Spain’s La Rioja Imperial Gran Reserva 2004 Cune , with a score of 95 / 100 , priced $ 63 , and secondly the Bordeaux St.- Emilion 2010 Château Canon -La Gaffelière , in third place Evenstad Reserve Pinot Noir Willamette Valley of Oregon’s Domaine Serene . Only nectar in the top ten is the Italian Barolo Monprivato 2008 Giuseppe Mascarello & Figlio .

 

A ranking that , as far as we are concerned , on the whole still spoken mainly in Tuscany and Piedmont. With no absolute results of excellence with respect to the new world wine countries , with France and Spain , but with the positive aspect of seeing among the top 100 wines of the world also territories not so obvious to the general public . In other words: not very well on the assessments recognized that there were 10-15 years ago , its space to the usual suspects , but with emerging territories of absolute interest – in the past completely snubbed – finally recognized at the international level , such as Valtellina , Campania, Basilicata and Sicily. This is the trend that emerges from the famous “Top 100″ prestigious magazine ‘s 2013 American Wine Spectator .

 

Sixteen Italian wines classified (as in 2012) , of which 5 Piedmontese : 4 Barolo and Barbaresco 1 , and 6 Tuscany : 2 Brunello di Montalcino, Chianti Classico 1 , 1 Nobile di Montepulciano , Bolgheri 1 and 2 IGT Toscana . To keep company with Barolo from Giuseppe Mascarello & Figlio , who finished in 6th place , arrive Barolo Albe 2008 GD Vajra to occupy 16 square ᵃ and Chianti Classico 2010 Poggerino , 18 ° . Following this, the 21st Bolgheri 2011 , Le Macchiole ; 24 ° Brunello di Montalcino 2008 Pertimali Livio Sassetti .

 

In 50th place is the scene of Sicily, with the Cerasuolo di Vittoria Classico 2010 from Cos ; 58th Vino Nobile di Montepulciano 2010 Avignonesi ; 61 ° Barbaresco 2007 Barbaresco producers , at an altitude of 66 states Basilicata, with Aglianico del Vulture Macari ‘ 2007 Macarico . At n . 80 stands in the Tuscan Maremma Mongrana 2010 Querciabella , below, at n . 82 – big surprise – from Valtellina Superiore Sassella 2009 Mamete Prevostini . At n . 86 debuts Ranked Barolo La Rosa 2008 Fontanafredda . At n . 91 another great classic of Italian , often unfairly overlooked : Taurasi Radici Riserva 2006 Mastroberardino . At an altitude of 94 Barolo Prapò 2009 Schiavenza . Closure without surprises , the whole of Tuscany, with the Brunello di Montalcino 2008 Montosoli Altesino n. 96 , and with the Tuscany Gates 2011 Badia a Coltibuono, n. 100 .

 

 

List Of Popular Wine Grapes in Italy

http://mywinechannel.net

20-italian-wine-regionsIn Italy there more than 2000+ varieties of wine grapes, but The Ministry of Agriculture & Forestry authorized only 350 wine grapes.

 

The most popular wine grapes  come from Tuscany, Piedmont, Veneto, Lombardy, Sicily, Friuli, and also Apulia and Trentino.

 

Red Wine Grapes

 

Sangiovese:  A grape with many names planted throughout Italy. Sangiovese is the main grape of Chianti and Brunello di Montalcino in Toscana.

 

Nebbiolo: A grape that is known for the ageworthy high tannin wines of Barolo and Barbaresco in Piemonte.

 

Barbera: A dark-skinned grape producing wines with lower tannin & high acidity grown mostly in Piemonte, Italy.

 

Lambrusco: A grape and also a region of Emilia-Romagna (and part of Lombardy) that produces a light bubbly red wine of the same name.

 

Montepulciano: A grape grown commonly in Central and Southern Italy. Easily confused with vino Nobile de Montepulciano which is actually Sangiovese from the city of Montepulciano inToscana. Montepuliciano d’Abruzzo is a dark rustic wine with full body, black pepper spice and high tannin.

 

Amarone: A style of wine from Veneto made with a blend of grapes (Corvina, Rondinella and Molinara) that are partially dried to produce a richer, high alcohol wine with a hint of sweetness on the finish.

 

Valpolicella: Ripasso della Valpolicella is a style of wine from Veneto made with three grapes: Corvina, Rondinella and Molinara. Produced by fermenting fresh juice with leftover pomice from Amarone winemaking to add richness.

 

Primitivo: A grape from Southern Italy that is a close relative to Zinfandel.

 

Negroamaro: A Southern Italian wine grape sometimes blended with Primitivo to add tannin and structure. Wines from Puglia that are dominantly Negroamaro include Salice Salento Rosso, Brindisi Rosso and Squinzano Rosso.

 

White wine Grapes

 

Pinot Grigio: The most familiar zesty Italian white wine grape of French origin (Pinot Gris). It is actually a Pinot Noir mutant that is a pale red-gray colored grape. It is grown mostly in Alto AdigeFriuli and Lombardy, where it is known as Oltrepò Pavese.

 

Trebbiano: aka Ugni Blanc. Trebbiano is Italy’s most planted white wine grape and is the same grape used to make Cognac and Balsamic Vinegar. Trebbiano is found as a blend in white wines all over Italy. It’s called Orvieto DOC in Umbria.

 

Garganega: The white wine grape that makes up the majority grape in the regional wine called Soave (pronounced “Swah-vey”) in Veneto. Soave Classico DOC is often oaked in a style simliar to oaked Chardonnay with more almond-like aromas.

 

Cortese: The grape in the regional wine called Cortese di Gavi or just Gavi from Piemonte. A light citrus and floral high acid white wine in a similar style to Pinot Grigio or Chablis from France.

 

Verdicchio: A zesty and slightly bitter white wine grape grown most notably in Marche. Also used in Soave where it is called Trebbiano di Soave (not the same as Trebbiano).

 

Fiano: A Southern Italian white wine grape from Campania with floral, citrus and nutty aromas that’s commonly blended in white wines from the region along with Trebbiano. Fiano di Avellino DOCG is 100%.

 

Arneis: A grape from Piemonte region most notable for the regional white wine Roero DOC.

 

Vermentino: A grape from Sardegna and also cultivated commonly in Toscana Bolgheri where is a D.O.C A Vermentino wine is a crisp white, often similar tasting to Sauvignon Blanc with more bitterness not unlike Grapefruit pith.

 

Moscato: Moscato aka Muscat is a very aromatic grape most known for its sweet and bubbly version, Moscato d’Asti from Piemonte.

 

Muller Thurgau: A grape from Trentino with floral and very fruity.

 

Ribolla Gialla: A grape from Friuli crispy and frutity at the same time know as the most important wine Doc from Friuli and also for the Durello Sparkling Wine

 

Who are the 10 most influential WINE CONSULTANTS in the world?

http://mywinechannel.net/

red-wineThe wine consultant is an original professional figure between producer and oenologist boasting well–known names in the world of international wine.
The Drinks Business reported the 10 most influential WINE CONSULTANTS. 

 

The wine consultants are professionals who can offer advice on the final mixture to those who are involved in every stage of winemaking, from the vineyard to the bottling line. But, recently, this profession has been the subject of much debate. The Drinks Business has compiled its Top 10 to report them as important authors of the recent history of wine. The Drinks Business states that their names weight more than any brand or company.

 

n . 1 Jacques & Eric Boissenot, father and son, who follow the work of 200 companies around the world, particularly in the Medoc region, but also in Greece, Provence, Tuscany, Spain and Chile, including one of the greatest in the Andean country: Concha y Toro.

 

n . 2 Michel Rolland, with more than 150 companies in his portfolio, from Bordeaux (Figeac, Pontet–Canet and the chateaux of St Emilion Premier Grand Cru Classé “A”, Ausone, Angelus and Pavie) to Argentina, through South Africa and Spain.

 

n . 3 Paul Hobbs, who launched the big U.S. A. Mondavi and Malbec, in Argentina. 35

 

Top Wine Trends for 2014

http://www.wine-searcher.com
Top Wine Trends for 2014

© Fotolia

Tyler Colman polishes his crystal ball and looks ahead to the next 12 months in wine.

 

 

Counterfeiting:

After the excitement of the Rudy Kurniawan trial, will wine counterfeiting diminish in 2014? Michael Egan, a fine-wine expert based in Bordeaux who testified at the trial, notes shifts. “All the recent activity has made the top domaines redouble their efforts to prevent counterfeiting and bolster record keeping.”

He says that the recent activity of the Department of Justice will have a chilling effect, making the U.S. a less likely place of fabrication. China, however, continues as a locus. Thus, to keep the American market as clean as possible, Egan suggests inspections by U.S. Customs on imported wines.

Rising consumption:

Late in 2013, a report from Morgan Stanley analysts in Australia made a bold claim: the world is running short on wine. Although wine industry experts and insiders around the world disputed the claim, the meme gathered steam in the media, and, for a few weeks at least, lots of people who wouldn’t normally talk about wine were discussing the shortage and picking up bottles.

That may have played a part in pushing wine sales higher in the U.S., the world’s largest wine market. If figures show that wine sales increased in 2013, it would be the twentieth consecutive year of increasing per-capita consumption. Indeed, interest in wine remains high, and growing – even economic downturns haven’t derailed the wine train in America.

But threats loom, foremost among them craft beer and cocktails. The rising quality of craft beer, often at a lower price than wine, and the rising interest in mixology and flavored vodkas (cinnabon flavor, anyone?) could peel off marginal wine drinkers. Younger drinkers, though, are ecumenical and often like to sample a variety of drinks.

Super-somms:

A decade ago, critics bestrode the wine world, swirling wines, spitting out points, and moving markets. Today, a placement on a top wine list can be a bigger boost for sales. Sommeliers, particularly in America, are the new influencers. But, with social media, room remains for many voices.

L-R: Patrick Cappiello, sans saber, conducts a wine tasting; La Grange Tiphaine's Damien Delecheneau is on Cappiello's list of up-and-coming producers

© Melissa Hom/La Grange Tiphaine | L-R: Patrick Cappiello, sans saber, conducts a wine tasting; La Grange Tiphaine’s Damien Delecheneau is on Cappiello’s list of up-and-coming producersWider view:

One trend, particularly for restaurants, is a shift away from Champagne toward other bubbles, according to Patrick Cappiello, who presides over New York restaurant Pearl & Ash aka “Sabertown USA.” Frequently found astride the bar, saber in hand, Cappiello decapitates more bottles in a week than most of us will do in a lifetime. He cites such strong interest in “grower Champagne” over the past few years that the wines have become hard to find in the market. “As a result,” he says, “importers and wine buyers will have to look to new or forgotten areas.” Top on his list of such places are the Loire Valley and Northern Italy, including producers La Grange Tiphaine and Ca’ dei Zago.

As with bubblies, rising prices for domaine and estate wines from many established regions will continue the push by consumers and sommeliers to explore new or emerging regions. Beneficiaries of this trend will continue to be New York State riesling, Greek wines, indigenous varieties of Spain and Italy, and wines from central Europe (including, perhaps, Moldova, benefiting from Secretary of State John Kerry’s brief winery visit there in December).

Auctions:

Collectors will continue to broaden their interest in Burgundy, pushing beyond Domaine de la Romanée Conti in 2014. Jamie Pollack, managing director of Zachys Wine Auctions for North America, reports that Domaines Dujac, G. Roumier, Rousseau, and Leroy saw more bidding last year. The auctioneer says that provenance matters because bidders have become “more and more educated in understanding the importance of how the wine has been stored and where it was purchased.” Lots with pristine provenance – particularly those wines sold straight from the producer’s cellar – have fetched impressive premiums this year.

Meet the author, also the publisher:

As the Great Recession wreaked havoc on traditional media and publishing, newspapers and publishers have closed or been sold as journalism seeks a new business model. With its relatively small but educated and affluent readership, self-publishing has proven viable and accepted with books from the likes of Allen Meadows, Neal Martin and Peter Liem in recent years. This trend will continue in 2014. Blogs, newsletters and social media can also be forms of self-publication, needless to say.

Clever use of Twitter boosts everything from books to Beyoncé

© Houghton Mifflin Harcourt/ Especial/Notimex | Clever use of Twitter boosts everything from books to BeyoncéGet Beyonc’d?

Wineries have, on the whole, been reluctant and late adoptors of social media. But 2013 has demonstrated that Twitter sells. Take, for example, Richard Betts’ “scratch and sniff” wine book, which skyrocketed to number 10 on the New York Times bestseller list thanks to promotion on Twitter. Or Beyoncé’s surprise year-end album. The album’s launch was announced via social media on the day it was released and shot to the top of the charts within hours.

Many producers have been all thumbs when it comes to social media but will start putting their digits to better use on their smartphones. Some of that will involve better tracking and engagement on social media; others could implement geolocation such as “geofencing” from VinTank, which helps wineries track the locations of mailing list customers visiting wineries nearby (with their consent).

Red wine, not red tape:

There’s hope that consumers will achieve more unfettered access to wine. In November, a group of representatives of 21 Pacific Rim countries met with an eye to reducing what Robert Koch of California’s Wine Institute called “burdensome and duplicative” regulations; between 1990 and 2012, wine has tripled to $23 billion in the region.

In the U.S., the formation of a group representing wine consumers’ rights, the American Wine Consumer Coalition, augurs well for more voices in the discussion on America’s own complex, burdensome and duplicative regulatory structure.

 

Tag Cloud

βιβλιαράκια||bookies

the books gave Matilda a hopeful and comforting message: you are not alone

Discover

A daily selection of the best content published on WordPress, collected for you by humans who love to read.

Lina's Cosmos

welcome to my cosmos!!! Μεγάλες δόσεις από Βιβλία, συγγραφή, δημιουργική γραφή, healthy tips με συμπληρώματα διατροφής και βότανα, φυσικές συνταγές καθώς και ιδέες για χειροποίητα δώρα.Προσθέστε φαντασία και καλή απόλαυση!!!

scientificlove

Physics, Chemistry, Psychology, entertainment, social network

Περιδιαβαίνοντας

- Passing through the Αrts, culture and civilization, nature and human

SKYLINE REPORTS

comedy magazine

Prosecco Trail

Welcome to a space about sparkling wine, winemakers and lost empires along the trails of the Alps and Adriatic Sea.

Iva Roskin

ivaroskin.wordpress.com

Adventure Travel Nepal

Nepal tour operator and trekking agent

Kula Kunywa

Tales of Taste

zumpoems

Zumwalt Poems Online

Stories That Are All True

...and some of them actually happened.

Arts Discourse

"berlari bolak-balik"

fotografia najwidoczniej realna

Wszystko, co nie pozwala przejść obojętnie...

the drunken cyclist

I have three passions: wine, cycling, travel, family, and math.